De waarheid over het afsluiten van de leidingen in infraroodverwarmers
Laten we eerlijk zijn: badkamers zijn een nachtmerrie voor elektronica. Er heerst hoge warmte gecombineerd met hoge luchtvochtigheid – steeds opnieuw. Het is een vreselijke combinatie.
De meeste goedkope infraroodverwarmers belanden uiteindelijk in de prullenbak, omdat het afsluitingssysteem van de leidingen het niet uithoudt. Zodra deze afsluiting kapotgaat, kan vocht naar binnen dringen. Hierdoor wordt de isolatie beschadigd, waardoor er een gevaarlijke kortsluiting kan ontstaan. Dat is zeker niet wat je wilt in een ruimte waar veel water aanwezig is.
Waarom goedkope producten het niet uithouden
Veel goedkope verwarmers maken gebruik van eenvoudige lijm of losse rubberen ringen. In het begin lijken ze prima te werken. Maar na een paar maanden gebruik, krimpen deze materialen en barsten ze. Plotseling ontstaat er een opening, waardoor stoom naar binnen kan dringen. Ik heb veel apparaten gezien waarbij de isolatie van de draden broos werd en als oude verf wegviel. Het is geen ontwerpfout, maar gewoon het gebruik van verkeerde materialen.
Hoe wij dit oplossen
Om dit verouderingsproces tegen te gaan, doen we het op een andere manier. We gebruiken siliconenafdichtingen die bestand zijn tegen hoge temperaturen, in combinatie met een mechanische afsluiting. Denk erbij aan een vacuümkleding tussen het verwarmende element en de elektrische onderdelen.
We gebruiken ook siliconen dat is versterkt met glasvezels. Dit materiaal kan temperaturen van 200°C+ aan zonder te smelten.
En hier komt het belangrijkste: we plakken de draden niet zomaar vast. We lassen de afsluiting rechtstreeks in het behuizing. Hierdoor wordt ‘kapillaire actie’ tegengegaan – dat vervelende fenomeen waarbij vocht door kleine openingen in het circuit kan komen.
De prijs die je moet betalen
Er is echter één nadeel: dit soort afsluiting maakt het apparaat veel moeilijker om te repareren. Je kunt de draden niet zomaar eruit halen en nieuwe draden erin lassen, terwijl je je in de badkamer bevindt. Het is een gesloten systeem.
Je geeft dus de mogelijkheid tot zelfreparatie op, in ruil voor echte elektrische veiligheid.
Voor een ingenieur is dit een gemakkelijke oplossing: als het element uiteindelijk kapotgaat, kan het hele apparaat worden vervangen. Dit is de enige manier om te voorkomen dat de verwarming een brandgevaar wordt in een natte omgeving.
Uiteindelijk gaat het om het verschil tussen een verwarming die twee jaar meegaat en een verwarming die tien jaar meegaat.