Neden üretim tesislerinde IR ısıl işlem yöntemine geçiyoruz?
Bir kurutma hattının enerji kullanımını denetlediğimde aradığım şey tek bir şeydir: Üretim hızını yavaşlatmadan karbon ayak izini nasıl azaltabiliriz?
Eski tip konveksiyon fırınları aslında devasa kutular gibidir ve büyük miktarda havayı ısıtır. Bu tamamen israf demektir; sadece yongaları ısıtmak için hava ısıtılır. İnfrakırmızı ısıl işlem yöntemi ise bu mantığı tersine çevirir. Oda ısınmak yerine enerji doğrudan yüzeye gönderilir.
Bu, farklı bir tür ısıdır.
Kısa dalga ve orta dalga uzunluklarındaki infrakırmızı lambalar kullanarak çözücünün veya direncin emilim bandına tam olarak etki edebiliyoruz. Havanın ısınmasını beklemeye gerek yok; fotonlar anında yonga yüzeyine ulaşıyor.
Böylece kurutma süresi dakikalardan saniyelere düşüyor. Karbon ayak izimiz azalıyor ve üretim hızımız artıyor. Bu her açıdan avantajlıdır.
Ayrıca “yeşil” bir yaklaşım da var. Kurşunsuz malzemelerin kullanımı sadece lehimle ilgili değil, tüm ısı işlemiyle ilgilidir. Yavaş konveksiyon yönteminde, uzun süreli ısınma sürecini sağlamak için ağır kimyasal stabilizatörler veya kurşun içeren bileşenler gereklidir. İnfrakırmızı ısıl işlem yöntemi ise farklıdır; hızlı ve hassastır. Sıcaklığı hızla artırıp, yüzeyin hasar görmesinden önce tekrar düşürebiliriz. Toksik dumanlar olmaz ve ısı kaybı da olmaz.
Ancak burada bir dezavantaj var.
Sadece bir ısıtıcıyı çıkarıp yerine bir infrakırmızı lamba takmak yeterli değildir. İnfrakırmızı ışınlar çok yüksek ısı yoğunluğu sağlar. Eğer konveyörün hızı biraz bile yanlış olursa veya watt sayısı çok yüksekse, yongalar zarar görür. Bu felaket olur.
Gerçekten de kesin bir geri besleme mekanizmasına ihtiyaç vardır. Pyrometre ve güç kaynağı, sıcaklığın kontrol altında kalması için birbirleriyle gerçek zamanlı olarak iletişim halinde olmalıdır.
Son zamanlarda, darbeli infrakırmızı ışık yöntemiyle en iyi sonuçları elde ettik. Bu yöntem, tesisin ısı yükünü oldukça düşürüyor. Dünya çapındaki ESG hedeflerine ulaşmak için verimliliği bozmadan en kolay yol budur.